ทุกครั้งที่ลุงถวิล ด้วงใส ชายชราวัย 60 ปี นึกถึงภาพของคนในครอบครัวที่เสียชีวิตทั้งหมดจำนวน 10 คนในคราวเดียวกันจากคลื่นยักษ์สึนามิเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม พ.ศ.2547 น้ำตาแห่งความเสียใจยังคงมีให้เห็นอยู่ทุกครั้งเมื่อมีใครพูดถึงเหตุการณ์วันนั้นถึงแม้ว่าเวลาจะผ่านมาหลายปีแล้วก็ตาม จากความสูญเสียในครั้งนั้นมีผลทำให้ลุงถวิลกลายเป็นบุคคลที่ป่วยด้วยโรคเครียดรุนแรงหลังเกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญ หรือ  Postraumatic Stress Disorder หรือ PTSD จนถึงทุกวันนี้
        ศ.พญ.นันทิกา ทวิชาชาติ หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการวิจัยระบาดวิทยาการทางจิตเวชและสุขภาพจิต คณะแพทยศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และศูนย์ความเป็นเลิศด้านชีววิทยาศาสตร์ของประเทศไทย สำนักงานบริหารและพัฒนาองค์ความรู้ ระบุว่า จากการศึกษาทั่วไปพบว่า โรคเครียดรุนแรงหลังเกิดเหตุการณ์สะเทือนขวัญ หรือ  Postraumatic  Stress Disorder หรือ PT SD มีความชุกประมาณร้อยละ 30 และอาจส่งผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยในระยะยาว ดังนั้นเมื่อเกิดเหตุการณ์คลื่นยักษ์สึนามิเมื่อปี 2547 ทีมจิตแพทย์ได้ลงพื้นที่เพื่อเยียวยาให้กับผู้ประสบภัย ขณะเดียวกันเกิดคำถามตามมาว่า ทำไมผู้ประสบภัยบางคนถึงป่วยเป็นโรค PTSD ได้
        ทำไมบางคนรักษาหายในเวลาอันรวดเร็ว ในขณะที่บางคนทำไมรักษาไม่หาย หรือว่าโรคนี้จะเป็นโรคทางพันธุกรรม ศ.พญ.นันทิกา กล่าวว่า โรคทางด้านจิตใจ อาจมีสาเหตุจากสิ่งแวดล้อมทางสังคมได้ 50% และอีก 50% มาจากพันธุกรรม ด้วยเหตุผลดังกล่าวทำให้มีการทำการศึกษาในระยะยาว จึงได้จัดทำเป็นโครงการ "จัดทำฐานข้อมูลสุขภาพจิต และฐานข้อมูลพันธุกรรมของผู้รอดชีวิตจากคลื่นสึนามิในเขต 6 จังหวัดภาคใต้ของประเทศไทย" โดยได้รับการสนับสนุนจากศูนย์ซึมเศร้า จำนวน 353 ราย (ร้อยละ 11.27) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการเกิดโรค  PTS D ได้แก่ เพศหญิง อายุ การศึกษา และความเจ็บป่วยทางด้านร่างกายที่มีอยู่เดิม รวมทั้งประวัติการได้รับความกระทบกระเทือนทางด้านจิตใจมาก่อน ในช่วงที่มีอายุน้อยกว่า 12 ปี การแก้ไขคือ บุคลิกภาพ ความมั่นใจในการแสดงออก และมีความมั่นคงทางด้านจิตใจ จะเป็นปัจจัยที่จะช่วยในการป้องกันการเกิด PTSD ส่วนการคิดในแง่บวกเป็นอีกหนึ่งกลไกของการแก้ไขปัญหา
        ส่วนระยะที่ 2 ได้ดำเนินการตั้งแต่เดือน มิถุนยน-สิงหาคม 2548 เป็นการดำเนินงานต่อเนื่อง จากกลุ่มตัวอย่าง 2,573 ราย พบว่า กลุ่มที่เป็นโรค  PTSD เรื้อรัง จำนวน 566 ราย (ร้อยละ 21.6) ในจำนวนนี้เคยมีประวัติ  PTSD จำนวน 456 ราย (ร้อยละ 17.72) ในระยะที่ 2 นี้เองได้มีการตรวจเลือด เพื่อเป็นข้อมูลทางพันธุกรรม เช่น ข้อมูลเบื้องต้นของสมาชิกครอบครัวของผู้ป่วย ประวัติการเจ็บป่วย ทั้งด้านร่างกายและจิตใจ รวมถึงข้อมูลในการตั้งครรภ์ ซึ่งข้อมูลนี้จะถูกบันทึกลงในโปรแกรม  C yrillic สำหรับใช้ศึกษาเกี่ยวกับปัจจัยทางด้านพันธุกรรม ที่สัมพันธ์กับการเกิดโรคต่อไป ทั้งนี้การศึกษาความสัมพันธ์ของรหัสทางพันธุกรรมกับการเกิด  PTSD ในครั้งนี้ ได้รับการสนับสนุนการวิจัยจากทางสถาบันพันธุศาสตร์การแพทย์ริเคน (RIKEN  Center  for  Genomic Medicine) ประเทศญี่ปุ่น โดย  Prof.  Nakamura Yusuke
        สำหรับกลุ่มอาการ PTSD แบ่งได้เป็น 3 กลุ่มคือ 1.กลุ่มอาการเด่นด้านการย้อนคิดถึงประสบการณ์ที่เคยเกิดขึ้น 2.กลุ่มอาการเด่นด้านการหลีกเลี่ยงประสบการณ์ที่คล้ายกับที่เคยเกิดขึ้น และ 3.กลุ่มอาการเด่นด้านการตอบสนองทางด้านร่างกายกับประสบการณ์ที่คล้ายกับที่เคยเกิดขึ้น
        ศ.พญ.นันทิกา กล่าวว่า การศึกษาโรคทางจิตที่เกี่ยวข้องกับพันธุกรรม จะเป็นอีกหนทางหนึ่งที่นำไปสู่การวินิจฉัยและรักษาโรคที่แม่นยำขึ้น รวมทั้งจะเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาการรักษาและการค้นหาตัวยาใหม่ๆ ในอนาคต ซึ่งจะมีผลทำให้ผู้ป่วยมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น
        การดูแลผู้ป่วยทางจิตนอกจากการใช้ยาในการบำบัดแล้ว การเยียวยาทางจิตใจ และความเข้าใจของคนในครอบครัวจะเป็นยาที่ดีสำหรับผู้ป่วยPTSD

Post By admin Comments (0)    View (62)    2009-12-28 00:30:03

Comment